English

Wat gaat het kosten

Door John & Lisa Bevere

Bijbelstudie – aflevering 4 – 2001

Wat gaat het kosten

Mensen met woedeproblemen verstoten uiteindelijk dezelfde mensen die zij naar zich toe willen trekken. Ik weet dat omdat ik het zelf ervaren heb en ik had een lange lijst met verontschuldigingen omdat gedrag te rechtvaardigen. Onder andere: “Zo ben ik nu eenmaal! Ik ben Siciliaan, Apache, Frans en Engels (iemand stal mijn land en niemand verontschuldigt zich). Ik ben net voor mijn periode, ik heb mijn periode, ik ben in verwachting, ik ben net bevallen. Het is de wijze waarop ik ben opgevoed. Ik werk fulltime met een baby. Ik zit thuis vast met de kleintjes. Ik heb te maken met een aanval van de boze!”(Die laatste was zeer bruikbaar, want dit ontsloeg mij van alle verantwoordelijkheid)

Ik verontschuldigde mij niet omdat ik zo wilde blijven – ik geloofde gewoonweg niet dat dingen konden veranderen. Problemen met woede zullen zich blijven voordoen tot het moment dat zij teveel gaan kosten. Voor mij kwam die dag na afrekening kort na de geboorte van mijn tweede zoon Austin. Voor het geval u het niet weet: een eerstgeboren zoon is een bijkomstigheid: je neemt ze mee uit, je kleedt ze netjes aan en zij gedragen zich goed. Maar het is allemaal een truc om je zover te krijgen dat je naar meer kinderen gaat verlangen. Ik herinner mij wat ik dacht, toen ik mijn tweede zoon had: wat heb ik op mijn hals gehaald? Ik stap voortaan niet meer in zeven sloten tegelijk. ” Ik voelde me zo’n mislukking en iedere dag glipten mijn huishoudelijke vaardigheden me steeds verder door de vingers”.

In die tijd was John hulpvoorganger en wij hadden een van de weinige beschikbare telefoonnummers. Mijn dagen zaten overvol met telefoontjes van wanhopige vrouwen, genoeg om een moeder die pas bevallen was, met twee kinderen onder de leeftijd van twee jaar, thuis gevangen te houden voor het geven van pastoraat. Zij dachten dat hun telefoontjes onderbrekingen waren van mijn stille tijd, maar dat geluk had ik niet. Hun telefoontjes waren onderbrekingen in de oorlog van dutjestijd. Ziet u, mijn eerste zoon die altijd perfect gewillig was geweest wat betreft zijn tijd voor een dutje, was nu bang geworden dat hij iets zou missen als hij een dutje deed en hij vocht er tegen met alles wat hij had. Hij had er geen idee van hoe belangrijk zijn dutje voor me was geworden.

Dutjes waren voor mij een gelegenheid om te douchen tanden te poetsen, af te wassen en op te ruimen in een poging de vraag te ontlopen die ik geleerd had meer dan iedere andere te vrezen. De vraag die me dagelijks door mijn man werd gesteld als hij de chaos van ons huis overzag … “Wat heb je de hele dag gedaan? Ik voelde me altijd een beetje in de verdediging gedrongen terwijl ik daar stond in mijn badjas, een baby in mijn armen, nog een baby aan mijn voeten en een vieze luier in mijn handen. En dan antwoordde ik: luister, ik weet niet wat ik de hele dag gedaan heb! Mensen hebben me gebeld en vertelde me dat ze zelfmoord wilden plegen en ik bied me aan om me bij hen aan te sluiten! Als jij Austin een kwartier wilt vasthouden dan neem ik een douche”.

Na een paar maanden dit proces gevolgd te hebben, sloeg ik door. Mijn zoon sprong van het bed af om de trap af te komen en ik snelde hem tegemoet. Ik was wanhopig. Ik herinner me dat ik de kamer rondkeek en terwijl ik dacht: “Wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat hij zijn bed niet uitgaat? “Kwam de gedacht bij me op: “Houd hem op ooghoogte, vertel hem zijn bed niet uit te komen en smijt hem dan tegen de muur. Het was een verschrikkelijke gedachte, maar op dat moment leek het logisch. Ik tilde Addison tot op ooghoogte … en het was toen dat ik afgrijzen in zijn ogen zag en ik me realiseerde dat hij niet bang was voor wat ik zou gaan doen – hij was bang voor mij!

Toen ik zijn angst zag, herinnerde ik mij de belofte die ik mijzelf had gedaan terwijl ik opgroeide in een huis vol ruzie … Ik zal mijn kinderen op die manier behandelen! En toch hier stond ik: een wedergeboren voorgangersvrouw die klaarstond om haar zoon tegen de muur te gooien, en het brak me.

Ik legde hem zachtjes op het bed, verontschuldigde me dat ik hem bang had gemaakt en ging naar beneden. Ik
wierp me op de vloerbedekking en begon te huilen Ik huilde totdat er geen kracht meer in me over was. Ik besefte dat het niet mijn opvoeding was, niet John, niet mijn kinderen, niet mijn etnische achtergrond en niet mijn hormonen … Ik was het. God ik ben het, ik heb een levensgroot probleem met woede! Ik wil dit niet meer. Ik schuif de schuld niet af op iets op iemand, vergeef me Heer”. Op dat moment voelde ik dat hij de last van de zonde en schuld van me afnam. Ik begon opnieuw te huilen maar ditmaal was het van opluchting. Toen ik mijzelf vernederde en toegaf dat ik niet in staat was om dit in eigen kracht te overwinnen had God me zijn kracht.

Ik hoorde God spreken tot mijn hart: “Omdat je het niet langer rechtvaardigt, zal ik het uit je leven wegnemen. Je accepteert wat je rechtvaardigt. Je zegt: ” Ik heb recht erop om zo te zijn om wat mij aangedaan is.” Al die tijd was woede een deel van me geweest, een stukje karakter dat ik vergoelijkte als zwakheid of een persoonlijkheidsfout. Nu stond ik er oog in oog mee, en ik zag in wat het in werkelijkheid was … een vernietigende eigenzinnige kracht die ik niet kon beheersen, maar die mij beheerste en verteerde. Er woedde een oorlog binnenin mij. Galaten beschrijft het zo: Dit bedoel ik: wandel door de Geest en voldoe niet aan het begeren van het vlees. Want het begeren van het vlees gaat in tegen de Geest en dat van de Geest tegen het vlees, want deze staan tegenover elkander, zodat gij niet doet wat gij maar wenst. Indien gij u echter door de Geest laat leiden, dan zijt gij niet onder de wet. (Galaten 5:16-18).

Wat wilde ik? Ik wilde een moeder, vrouw en christen zijn naar Gods hart, maar omdat ik niet in de Geest leefde, deed ik dezelfde dingen die ik niet wilde. Leven in de Geest betekent dat we ons kruis dagelijks opnemen en onszelf verloochenen … niet onszelf verontschuldigen. Wees niet te snel met het vergoelijken van uw vlees God zegt ons, ons vlees niet te verontschuldigen, maar het te kruisigen. We blijven gebonden zolang wij er excuses voor zoeken. Door mijn verleden in herinnering te brengen, verontschuldigde ik mijn heden.

Ik dacht dat pijn uit het verleden mij het recht verschafte om mij op die manier te gedragen. Door de schuld op anderen te schuiven voelde ik mij ontslagen van de verantwoordelijkheid. Maar was Jezus pijn in het verleden niet genoeg om mijn in de vrijheid te stellen? Als wij de verantwoordelijkheid naast ons neerleggen, dan doen wij afstand van onze mogelijkheid om te veranderen. Alleen als wij ons vernederen, onze onvolkomenheden toegeven en ons onderwerpen, zullen wij aan deze strik ontkomen. Toen ik dit deed luidde het einde in van de overheersing van mijn humeur of woede over mij. Dat was twaalf jaar geleden en sindsdien ben ik er vrij van gebleven en hebben duizenden anderen van mijn fouten geleerd. Hetzelfde kan ook voor u gelden, want: “Indien de zoon u vrijgemaakt heeft, zult gij werkelijk vrij zijn” (Johannes 8:36)

Dit artikel is ontleend aan Lisa’s nieuwste video en cassetteserie “Healing for the Angry Heart”. Deze bijbelstudie is een vertaling van de nieuwsbrief ‘Messenger’ van John Bevere Ministries – 2001 Volume 4.
Copyrights © 2004 Elia Stichting / Alle rechten voorbehouden. Reproductie en/of presentatie, geheel of gedeeltelijk in welke vorm dan ook zonder schriftelijke toestemming van Elia stichting geldt daarom als schending van het copyright.

Zoeken